'In het vinden van een betekenisvolle verhouding tussen detail en geheel, tussen suggestie en beschrijving is hij meesterlijk geslaagd, en heeft hij een cyclus geschapen die elke hysterie en ironie vermijdt, en op een volstrekt authentieke manier de grote vragen van het leven in dichtkunst giet. De Commissie voor schone letteren adviseert het bestuur van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde unaniem de Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs 2007 toe te kennen aan Thomas Möhlmann op grond van zijn indrukwekkende debuut De vloeibare jongen.'
- Juryrapport Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs 2007'Alvast een ijzersterk debuut.'
- Poëziekrant‘De gedichten van Mohlmann zijn echt verontrustend, hoewel ze de vorm hebben van knap gecomponeerde, welluidende verzen. (…) Het is duidelijk: de dichter laat ons een werkelijkheid zien, die op het eerste gezicht alledaags lijkt, in kalme bewoordingen, maar die dat bij nader inzien niet is. De wereld is absurd en verraderlijk. Je moet veel gedaanten aannemen om in die wereld te kunnen overleven. (…) Möhlmann heeft als debutant een opmerkelijk rijpe bundel geschreven.’
- Remco Ekkers in Leeuwarder Courant‘Met zijn debuut voegt Möhlmann zich direct al bij de interessantste dichters van vandaag. Wij kijken reikhalzend uit naar wat volgt.’
- Juryrapport C. Buddingh’-prijs 2006'Niet de logica, maar de taal bepaalt het verloop en de conclusie van zijn verzen. (...) Möhlmanns taal en melodische ritme verleiden tot verdwalens toe.'
- Arie van den Berg in NRC Handelsblad & NRC Next'Möhlmann toont zich bedreven in het niet te veel weggeven. (...) Maar wat geeft hij ons. Eens vloeibare, inmiddels voorgoed vastgekoekte pijn.'
- Erik Jan Harmens in De Groene Amsterdammer'Verwondering over wat mogelijk is en eerbied voor wat bestaat: dat is de grondhouding die in deze bundel verwoord wordt.'
- Bart Vanderstraeten in De Morgen'Een bundel die me qua samenstelling, thematiek én kwaliteit van de individuele gedichten zeer beviel (...) De beelden uit deze poëzie doen vaak sprookjesachtig aan, zonder dat het al te lieflijk wordt, of te weinig hedendaags.'
'Dat is de beweging die in deze bundel zit en die hem zo intrigerend maakt: de geliefde laten verdrinken, zelf ook vloeibaar worden en daaruit weer taal maken, de poëzie weer tot leven wekken.'
- Edward van de Vendel in Lezen
- Paul Demets in De Morgen‘een subtiel spel met betekenissen die als zand door je vingers glippen’
- Willem Kurstjens in De Limburger & Limburgs Dagblad‘Ik ga ook zeker Thomas Möhlmanns De vloeibare jongen kopen’
- Barber van de Pol in de Volkskrant‘Möhlmann slaagt erin je zijn gedicht binnen te trekken, op zo’n manier dat je medeplichtig wordt (…) Dit is uitzonderlijk goede poëzie.’
- Piet Gerbrandy in de Volkskrant‘Geen overhaast startende dichter, maar iemand die zich de zegen van een weloverwogen eersteling permitteert. Het is direct een eenheid en geschreven met een onmiskenbaar eigen toon. (…) Möhlmanns gedichten brengen met hun passieve, maar beeldende ontvankelijkheid een vreemd gevoel van onthechting teweeg. (…) Dat is het bijzondere aan Möhlmanns gedichten, je weet nooit precies waar hij op uit is of komt.’
- Rob Schouten in Vrij Nederland‘Poëzie is niet, zoals menigeen denkt, een stille en tedere vrouw maar een luidruchtige en wrede man. Een Thomas Möhlmann bijvoorbeeld. (…) geweldige en gewelddadige gedichten (…) Precieuze termen in tumultueuze situaties, dat is de specialiteit van deze dichter. (…) Het grillige in toom houden, het onbeheersbare beheersen, een vorm geven aan het onbegrijpelijke, dat is de essentie van deze poëzie. (…) Zo moet het, verdrinken in dodelijke poëzie.'
- Mario Molengraaf in PZC‘Ode aan de verbeelding, of overpeinzing van de onbetrouwbaarheid van zijn (en onze) waarneming? Hoe ongrijpbaar de wereld zich soms ook voordoet in zijn gedichten, ze klinken doorgaans als een klok. Rijm en metrum worden op subtiele doch doeltreffende wijze ingezet waardoor de gedichten behalve verwonderen ook betoveren (…). De vloeibare jongen, kortom, is het debuut van een veelzijdig talent.’
- Maarten Das in Passionate‘In zijn debuutbundel blijkt Möhlmann een eigen weg te hebben ingeslagen met bepaald eigenzinnige, niet-alledaagse poëzie waarin vooral de vervreemding centraal staat.’
- Peter Roggeveen in NH Dagblad‘als koele wijn verdienen deze ogenschijnlijk zo eenvoudige, maar in werkelijkheid door veel talent, ambacht en uithoudingsvermogen tot stand gekomen verzen het om met aandacht te worden ingedronken. (…) als hij met zijn bundel de bedoeling heeft gehad de lezer gelukkig te maken, dan is hij ook in die opzet geslaagd.’
- Norbert Splint in Gay Krant
Vóór verschijning van De vloeibare jongen:
‘Thomas Möhlmann is een meester in het verzinnen van vervreemdende poëtische scènes: een ingegraven vrouw, een man die een berg nieuwe kleren in brand steekt, een jongen (is het een jongen?) die een zeil op een spoorwagon zet. (…) Thomas Möhlmann verstaat de kunst de logica van de taal te volgen. Mooi weggaan is weer zo’n gedicht dat een afgerond geheel achterlaat zonder dat je precies begrijpt waar het over gaat.’
- Het Rotterdams Dagblad‘Het is aan de lezer om te spitten. En dat hebben we met plezier gedaan. (…) Het gedicht is een ode. De maker is begaan met haar lot, maar zijn regels zijn gelukkig wars van elk sentiment, wat de inhoud nog scherper naar voren brengt.’
- Fragment juryrapport Dunya Poëzieprijs 2003; over het gedicht ‘De ingegraven vrouw’‘de gedichten van Thomas Möhlmann zijn zorgvuldig geconstrueerd, zonder dat het opvalt. Elk woord is afgewogen, maar past zo goed op zijn plaats dat je niet meer kunt zien dat er zo lang over nagedacht is.’
- Nymph‘een mooie selectie gedichten van talloze pas opgedoken namen, onder ander de Nymph-ontdekkingen Thomas Möhlmann en Jannah Loontjens’
- Poëziekrant; over de bloemlezing Vanuit de lucht. De eerste generatie dichters van de 21e eeuw